Mesai bitip dışarı çıktığında, gün akşama dönmüştü. Esma dalgınlıktan arabaların vızıltısını dahi duymuyordu. İlerideki fırından mis gibi bir koku yayılıyordu sokağa. Zeytinli kekikli baget ekmek aldı fırından. Yoğun bir hafta geçirmişti sonuçta.

Hafta sonuna geldiğinde evde ikinci bir maraton başlıyordu. Annesinin yaşı ilerlediği için evin yükü ona düşüyordu. Temizlik, yemek, alışveriş hep onun işiydi. Dört kız çocuklu evin üçüncü ve tek bekâr kızıydı. Şehrin merkezindeki bir şirketin muhasebe bölümünde çalışıyordu.

Annesiyle babasıyla bahçeli şirin müstakil bir evde yaşıyorlardı. Bahçede meyve ağaçları vardı, yazın gölgesi güzel olurdu. Babası yıllar önce emekli olmuştu. Emeklilik yıllarını eşiyle birlikte seracılık yaparak geçiriyordu. Sabah erkenden kalkıp seraya giderlerdi. Serada yetiştirdikleri sebzeleri yakındaki semt pazarında satıyorlardı. Küçük ama derli toplu bir hayatları vardı.

Baba Cevdet Bey sessiz, sakin, mülayim biriydi. Anne Nurten Hanım kurallara düşkün, az öz konuşan biriydi. Hafta sonları tüm ailenin toplanmasını isterdi. Kışın sobanın sıcağında, yazın çardağın altında buluşurlardı. Bu geleneksel buluşmalarda herkes mutlaka yiyecek bir şeyler getirirdi.

Esas yük yine de Esma’ya düşerdi. Zorlansa da annesine bir şey diyemiyordu. Annesi öyle istiyorsa, öyle olmalıydı. Sevgi zaten bu değil miydi ki? Demiri emir keserdi, başka yolu yoktu.

Hafta sonu toplanma günü gelip çattı. Sabahtan beri telaş içinde koşturuyordu. Esma fırından çıkıp markete geçti. Yarın için ikramlık alışverişini yaptı. Eve geldiğinde ayakları tutmuyordu neredeyse. Poşetleri mutfağa bırakıp üzerini değiştirdi. Elini yüzünü yıkayıp tekrar mutfağa döndü. Yemek bile yemeden hazırlıklara başladı. Gece geç saatlere kadar mutfakta çalıştı.

Bu yorgunluktan sonra bir kahve hak etmişti. Kahvesini alıp bahçedeki köşeye oturdu. Gece serindi, dışarısı sessiz huzurluydu. Hafif bir nane kokusu yayılıyordu bahçeye. Yudumlarken aklı en büyük ablası Leman’a takıldı.

Onu Değiştirmeye Çalışırken Ne Oldu?

Leman eniştesini her fırsatta eleştiriyordu. Her hatasını tek tek düzeltmeye uğraşıyordu. Esma bu durumdan uzun süredir rahatsızdı. Bu yüzden o da ablasını sürekli eleştiriyordu. Her uyarı, her itiraz birbirini izliyordu. Kendi kendine “Ama ben ablamın iyiliğini düşünüyorum” diyordu.

Peki bu nasıl bir iyilikti? Yanlış olduğunu bildiği halde devam ediyordu. Neden bir türlü durduramıyordu kendini? Bu soru her seferinde önüne çıkıyordu, her seferinde geçiştiriliyordu.

En son aile buluşmasını düşündü. Bir konuşma sırasında ablasına sert çıkmıştı. Leman’ın gözleri o anda dolmuştu. Ablasının yüzü Esma’nın içinde kaldı. Derin bir nefes alıp kendine döndü. Leman’ın eniştesine yaptığını kendisi de ablasına yapıyordu. Tıpatıp aynı şekilde, birebir aynı tonla. “Nasıl bu hale geldim!” dedi fısıltıyla. Boğazı iyice sıkışmıştı; güçlükle yutkundu.

Aynaya Bakınca Tanıdık Bir Yüz

Ablasını değiştirmeye çalışırken ona benzemiş, onun gibi davranır olmuştu. Başını iki avucunun arasına aldı. Kullandığı kelimeler, söyleyiş tarzı gözünün önünde canlandı. Tanıdık ama huzursuz edici bir sesti bu. Ablasını düşündüğünde içi bir tuhaf oldu. Sanki aynaya bakıp başkasını görür gibiydi. Usul usul, farkında olmadan bu yola girmişti. Kendini korumak isterken kaybolmuştu biraz. Bunu şimdi çok net görüyordu.

Cevap Çok Uzakta Değil

Kahvenin son yudumunu yavaşça, usul usul içti. Fincanı masaya sakince bırakıp doğruldu. Dışarıda yıldızlar sessiz sessiz parlıyordu. İçeri girerken duraksadı bir an kapıda. Bahçede hafif bir rüzgâr esiyordu. Yarın misafirler gelecekti, sofra kurulacaktı. Onları sıcak bir gülümsemeyle karşılayacaktı. Bu sefer içinde farklı bir şey vardı. Bir ağırlık kalkmıştı sanki omuzlarından.

Değiştirmeye çalıştığı şeyin aslında ne olduğunu biliyordu artık. Yarın Leman’ı görünce ne diyeceğini değil, nasıl dinleyeceğini düşündü.