Fatma, on yedi yaşında görücü usulüyle evlenerek İzmir’e gelin gitmişti. Doğup büyüdüğü küçük köyünden ayrılması ona çok ağır gelmişti. Gittiği yere hemen alışması epeyce bir zaman aldı. Böylece günler ayları, aylar yılları kovaladı. Sonunda alıştı, İzmir’i günden güne sevmeye başladı.

İzmir’e Alışan Bir Genç Gelin

İzmir’in denizi, toprağı gibi insanları da sıcak ve uyumluydu. Mevsimlerden sonbahar, aylardan Ekim idi. Yapraklar sararmış, tek tek yere dökülüyordu. Üzerine bastıkça çıkardığı sesler ona huzur veriyordu. Rüzgâr ise ılık esintisiyle daralan yüreğine ferahlık veriyordu.

Zamanla Büyüyen Evlilik Sorunları

Fatma evliliğinde eşiyle sürekli problem yaşıyordu. Bir gün düzelecek ümidiyle sabrediyordu. Bu zaman zarfında problemlerle boğuşurken iki çocuğu oldu. Ha geçti ha geçecek derken günden güne büyüyordu sorunlar. İzmir’e de artık her geçen gün daha çok alışıyordu. Evliliğinde yaşadığı sorunlar onu iyice rahatsız etmeye başlamıştı. Yaşadığı mutsuzluk artık taşınmaz bir yük hâline gelmişti. Sonunda istemeyerek de olsa evliliğini bitirmek zorunda kalmıştı.

İzmir’den Ayrılmak Zorunda Kalışı

Ayrıldığı eşi onu sürekli rahatsız ediyordu. İzmir’de kendine çok güzel bir düzen ve çevre kurduğu için bu şehirde kalmak istiyordu. Bütün çabasına rağmen Fatma burada kalamayacağını anladı. Yine de İzmir’den ayrılmak istemiyordu. Dile kolay, tam yirmi üç sene acısıyla tatlısıyla zaman geçirmişti. Bu yüzden ayrılmak öyle kolay değildi.

Oğlu bu sıkıntılı zamanlarda onun en büyük destekçisi idi. Annesine şimdilik gitmesi gerektiğini ve daha sonra onu tekrar İzmir’e yanına alacağını söyledi. Valizini yine bir sonbaharda toplamaya başladı. Bu sefer kırmızı valizinin içinde çeyizleri değil, hüznü vardı. Fatma’nın içinden İzmir’den hiç ayrılmak gelmiyordu. Geride bıraktığı mahallesine son kez bakarken gözleri doldu. Yapacak başka bir şey de yoktu.

Yeniden Başlamak İçin Güç Toplamak

Gitmek pes etmek demek değildi. Sadece daha güçlü olabilmek için kendine zaman tanımaktı. Köyüne dönünce zorlanacağını düşünmüştü ama oraları özlediğini fark etti. Fatma bu süreçte köşesine çekilip kaderine küsmedi. Aksine ilçedeki halk eğitimi kurslarına katıldı. Kendini yeniden inşa etme sürecini başlattı. Halk eğitimindeki derslerini başarıyla tamamlayarak eğitmen oldu. Kendisi de kadınlara takı kursları vermeye başladı. Yaptığı takıları internet üzerinden satışa sundu. Fatma ürettikçe mutluluğu da kazancı da katlanıyordu.

Üreterek Hayata Tutunmak

Bu süreçte eski eşi de yeni biriyle evlendi. Fatma, İzmir’i, çocuklarını, arkadaşlarını ve yıllarını paylaştığı komşularını özlüyordu. Ağlayarak gelin gittiği İzmir burnunda tütüyordu.

İzmir’e Dönüş ve Yeni Bir Başlangıç

Bir gün oğlu annesine, yanında bir ev tuttuğunu söyledi. Onu çok özlediklerini ve artık yanlarına gelmesini istiyorlardı. Fatma bu habere çok sevindi. Aradan geçen yıllarla birlikte yaşananlar da geride kalmıştı. Onu rahatsız edecek kimse kalmamıştı. Fatma kırmızı bavulunu yeniden eline aldı. Bu kez bavulun içinde hüzün değil, mutluluk vardı. İçi kıpır kıpırdı, geleceğe umutla bakıyordu. İzmir’de takı işlerini büyütecek, çevresindeki kadınlara yeni kurslar verecekti.

İnsan Bir Şehri Neden Sever?

Köyü onu yirmi üç yıl önce olduğu gibi yine uğurladı. Fatma yol boyunca yaşadıklarını düşündü. İzmir’i bu kadar çok seveceğini o da bilmiyordu fakat yanıldı. İnsan bazen gittiği yere, içindeki insanlardan dolayı anlam katabiliyordu. Fatma da anladı ki onun için de aynı şey geçerliydi. Şehrin kendisi değil ama etrafındaki insanlar orayı anlamlı yapmıştı. Şimdi tekrar o güzel insanlarla birlikte olma vaktiydi. Bir zamanlar “Nasıl bırakırım?” diye düşündüğü insanlar; çocukları, komşuları…

Sevgi Bazen Vazgeçebilmektir

Fatma bunca senenin ardından yaşadıklarından çok ders çıkarmıştı. Onun için en anlamlısı da sevginin ondaki tanımıydı. Sevgi, bir şeye körü körüne tutunmak değildi. İnsan, vazgeçebildikleri kadar özgürdü bu hayatta.